اگر اکسیژن پیش از انجماد به‌درستی کنترل نشود، احتمال تشکیل حفره، اکسیدهای غیرفلزی، ناپایداری ترکیب شیمیایی و افت خواص مکانیکی افزایش پیدا می‌کند. سیلیسیم تمایل زیادی به واکنش با اکسیژن دارد و در شرایط مناسب، اکسیدهای سیلیسیم تشکیل می‌دهد.

بخشی از محصولات واکنش می‌تواند به سرباره منتقل شود؛ اما مقدار واقعی اکسیژن‌زدایی به شرایط فرآیند، ترکیب سرباره، زمان اختلاط و امکان جدایش محصولات واکنش وابسته است.

فروسیلیس را نباید در تمام شرایط جایگزین کامل سایر اکسیژن‌زداها دانست. ترتیب افزودن مواد، مقدار آلومینیوم و حضور سایر عناصر باید در کنار یکدیگر بررسی شوند.

• میزان اکسیژن محلول در مذاب
• دمای فولاد و سرعت واکنش
• ترکیب سرباره و میزان اختلاط
• درصد سیلیسیم قابل‌استفاده در محصول
• درصد بازیابی واقعی در فرآیند

مقدار سیلیسیم موجود در فولاد باید با گرید و مشخصات محصول نهایی هماهنگ باشد. فروسیلیس می‌تواند برای رساندن سیلیسیم مذاب به محدوده هدف، جبران کمبود ترکیب اولیه و کمک به کنترل برخی خواص مکانیکی استفاده شود.

در محدوده ترکیبی مناسب، سیلیسیم می‌تواند به افزایش استحکام و تغییر رفتار فولاد کمک کند. در برخی فولادهای الکتریکی نیز کنترل سیلیسیم برای دستیابی به خواص مغناطیسی موردنظر اهمیت دارد.

گرید و ناخالصی‌های فروسیلیس باید متناسب با محصول نهایی انتخاب شوند. اگر فولاد به فسفر یا گوگرد حساس باشد، این عناصر باید در آنالیز فروسیلیس نیز در محدوده قراردادی مشخص قرار داشته باشند.

در تولید فولادهای کم‌کربن، مقدار کربن موجود در فروسیلیس باید با دقت بررسی شود؛ زیرا افزایش ناخواسته کربن ممکن است ترکیب نهایی فولاد را از محدوده هدف خارج کند.

• اکسیژن‌زدایی مذاب
• تنظیم درصد سیلیسیم
• کنترل ترکیب شیمیایی فولاد
• کمک به دستیابی به استحکام هدف
• کنترل خواص برخی فولادهای الکتریکی

افزودن کنترل‌شده فروسیلیس به مذاب چدن می‌تواند به بهبود شرایط جوانه‌زنی و شکل‌گیری ساختار گرافیتی کمک کند. این موضوع در تولید چدن خاکستری، چدن داکتیل و برخی چدن‌های آلیاژی اهمیت دارد.

نتیجه نهایی فقط به مقدار فروسیلیس وابسته نیست. کربن معادل، مقدار کربن و سیلیسیم مذاب، نوع جوانه‌زا، دمای بارریزی، زمان نگهداری مذاب و روش تلقیح نیز باید هم‌زمان کنترل شوند.

ضخامت قطعه و سرعت سردشدن نیز بر ساختار نهایی اثر دارند. به همین دلیل، یک گرید و دانه‌بندی ثابت ممکن است برای تمام قطعات و شرایط ریخته‌گری نتیجه یکسانی ایجاد نکند.

• کربن معادل و ترکیب پایه مذاب
• مقدار کربن و سیلیسیم
• نوع و مقدار جوانه‌زا
• دمای بارریزی و زمان نگهداری
• روش تلقیح و سرعت سردشدن

هدف از این ترکیب، دستیابی به ساختار گرافیتی مناسب و کنترل شرایط انجماد است. فروسیلیس می‌تواند در تنظیم سیلیسیم و بهبود شرایط جوانه‌زنی نقش داشته باشد، اما اثر آن باید در کنار عملکرد مواد منیزیم‌دار و اصلاح‌کننده‌های مورد استفاده ارزیابی شود.

مقدار عناصر مزاحم مانند آلومینیوم، تیتانیوم، کلسیم، گوگرد و فسفر باید با فرآیند کارخانه هماهنگ باشد. ترکیب نامناسب ممکن است بر تعداد، شکل و توزیع ندول‌های گرافیتی یا کیفیت سطحی و داخلی قطعه اثر بگذارد.

بنابراین محصول مورد استفاده در چدن داکتیل لزوماً همان فروسیلیسی نیست که برای اکسیژن‌زدایی عمومی فولاد خریداری می‌شود. کاربرد نهایی باید هنگام استعلام و سفارش به تأمین‌کننده اعلام شود.

در این کاربرد، مقدار سیلیسیم فعال، میزان ناخالصی‌های مجاز، اندازه قطعات و درصد ریزدانه‌ها می‌تواند بر عملکرد فرآیند اثر بگذارد. بنابراین عنوان تجاری محصول به‌تنهایی برای ارزیابی مناسب نیست.

خرید صرفاً بر اساس عنوان «فروسیلیس ۷۵» کافی نیست. مشخصات قراردادی باید شامل آنالیز کامل، محدوده اندازه قطعات، درصد ریزدانه، نوع بسته‌بندی و شرایط تحویل باشد.

نوع مصرف باید پیش از تأمین مشخص شود؛ زیرا محصول مناسب برای احیا ممکن است از نظر ناخالصی، دانه‌بندی یا مشخصات فیزیکی با محصول مناسب برای فولادسازی یا چدن‌ریزی تفاوت داشته باشد.